Przy zdjęciach architektury mamy nieraz do czynienia z wy­sokimi budynkami, które wymagają użycia obiektywu szero­kokątnego. Jeżeli jednak fotografujemy ze zwykłej, mniej wię­cej półtorametrowej wysokości i nie chcemy przechylić aparatu, bo to spowodowałoby zbieżność pionowych kra­wędzi budynku, niemożliwą do usunięcia na przezroczu, to musimy zmieścić go w całości na górnej połówce klatki, dolną

Wszystkie te perypetie wywołane są właściwościami szkła stosowanego na soczewki obiektywów i charakterystykę re­produkcji barw można, w przybliżeniu, określić porównaw­czo patrząc przez poszczególne obiektywy, trzymane w odleg­łości ok. 30 cm od oka, na dobrze oświetloną kartkę białego papieru. Opisana wyżej różnica między dawnym Flektogonem i Symmarem jest w ten sposób wyraźnie dostrzegalna, pod­

Ostrość nastawiamy lupą powiększalnikową, również pro­dukcji PZO. Podstawową jej częścią jest lustro, zewnętrznie srebrzone, od którego powierzchni odbite promienie świetlne mają tak samo długą drogę na matówkę lupy, jak miałyby padając wprost na maskownicę. Powiększenie lupy i wy­godny kąt patrzenia przez nią na matówkę ułatwiają nasta­wianie ostrości, zwłaszcza w przypadku negatywów o dużej gęstości

Poza obiektywami również układy celownicze warto roz­patrzyć z punktu widzenia fotografii barwnej; tutaj niewątpli­wa wydaje mi się przewaga wszelkiego rodzaju matówek (możliwie z pryzmatem pentagonalnym) nad celownikami optycznymi. Mianowicie kompozycja obrazu barwnego jest bardzo ułatwiona, gdy widzimy go w jednej płaszczyźnie, w której możemy ponadto kontrolować rzeczywisty zasięg głębi ostrości. W