Namiastką pomiaru światła jest pomiar oświetlenia po­wierzchni o znanym, średnim stopniu jasności, np. dłoni oświetlonej pod kątem 45° – obiektu będącego dosłownie zawsze „pod ręką”. Pomiar taki jest naturalnie najłatwiejszy przy użyciu światłomierza trzymanego w drugiej ręce. Można też światłomierz tak zbliżyć do najważniejszej części obiektu, aby ją tylko uwzględniał wynik pomiaru, lub zastosować

Inną właściwość obiektywów, ale już nie odnoszącą się do szkła, lecz do jego powłoki, odkrywamy patrząc na powierz­chnię zewnętrznych soczewek. Dawne obiektywy, np. pro­dukcji przedwojennej, nie wykazują przy takiej obserwacji żadnych znaków szczególnych, natomiast nowsze wyroby da­ją refleksy o różnych odcieniach fioletu. Jest to wynik działa­nia powłoki z fluorku magnezu lub innej warstwy naparowy­wanej

Nie to jest jednak ważne, co widać na wierzchu. Istotny efekt stosowania tzw. powłok przeciwodblaskowych stanowi włączenie do efektywnego strumienia świetlnego takich pro­mieni, które odbijając się od powierzchni soczewek obiektywu wydostawały się z powrotem na zewnątrz, osłabiając ów strumień świetlny, jak również eliminacja promieni odbija­jących się w różnych kierunkach, które rozjaśniały wnętrze

Wszystko to prawda, ale owe przerysowania i „niedorysowania” perspektywiczne wynikają właśnie z opisanych zmian stanowiska zdjęciowego. Wybrana przykładowo jako obiekt ludzka głowa prezentowałaby się zresztą karykaturalnie z półmetrowej odległości, a zbyt mało plastycznie – z cztero­metrowej.